Мора да сфатиме дека човекот е предвесник на љубовта што го родила.
Иво Андриќ, југословенски писател и нобеловец, рекол дека сите Дрини на овој свет се криви и тие никогаш нема да можат целосно да се исправат. И препорачува никогаш да не престанеме да ги исправуваме. Секако, треба да почнеме со Дрината што е во нас. Колку повеќе нејзе ја исправуваме, толку помалку ќе биде крива и таа во која сите се влеваат.
Размислувајќи за тоа како можеме да станеме подобри, мораме да го прифатиме фактот дека сите сме создадени, ти, таа, тоа дрво, таа птица, некој или нешто го создаде сето тоа, и оние кои веруваат дека тоа бил тресок, семоќно битие или нешто друго мора да се согласи дека имаме заеднички Творец. Во тој случај не можеме да бидеме ништо друго освен браќа и сестри на истиот Творец. Според мене, сè што е создадено е целосно дефинирано. Наше е да откриеме што е можно повеќе од оној што не дефинира и правилата според кои работиме. Затоа, мораме повеќе да се познаваме себеси за подобро да ги разбереме другите и сè околу нас.
Исламската мудрост гласи: „Ќе ви се открие тајната која долго време е скриена од вас и ќе осамне утрото, чија темнина ти си бил“. Ние сме сопствена темнина, и како што рекол Његош: „Ние сме Светлина обземена со темнина“.Човекот е горчлива лушпа од орев, несвесен дека внатре има јадро. Човекот има свое јадро во кое е неговата суштина и сите можни одговори. Што сето тоа може да биде горчлива обвивка околу јадрото, или темнина или светлина.. Што и да е причината за тоа е незнаењето.
Се прашуваме колку идентитетот може да биде причина, нашето име и презиме, полот, местото на живеење, политичката партија и слично како доминантни фактори на нашиот идентитет досега. Можеме да си го смениме името и презимето, преку управна постапка за десет евра, верата кога сакаме, местото на живеење и, очигледно, полот. А тоа се содржините на нашиот идентитет, кои се најчестите причини за несогласувања, кавги и војни, особено би сакал да ги споменам верските определувања.
Реков дека можеме да го промениме тоа, но не можеме да промениме дека припаѓаме на ист вид, дека сме луѓе кои сакаат да сакаат и да бидат сакани, кои се браќа и сестри на истиот Творец, кои имаат исти потреби и кои треба да ги имаат истите права да ги остваруваат тие потреби. Тоа, а не Она, мора да биде доминантна содржина на нашиот идентитет. Едноставно кажано, човекот ќе биде повеќе човек на човек. Тогаш ќе им го правиме на другите она што би сакале тие да ни го прават нам, и ќе ја доживееме природата како наш единствен дом.
Затоа на врвот на пирамидата на идентитетот мора да има љубов, заедништво и општоприфатените цивилизациски вредности за човековите права кои обезбедуваат слобода на совест, еднаквост, братство и солидарност. Дури тогаш ќе можеме да видиме дека човекот е предвесник на љубовта што го родила.
Пишува
Академик д-р Миле Д. Миќуновиќ од Охрид
Публицитет.мк
