Алекс Клоуз (родена 1993, Торонто) е визуелна уметница која работи преку сликарство, мешани медиуми и инсталации. Моментално живее и работи во Ченгду, Кина. Таа има македонски корени.
Клоуз во 2020 станала магистер по дизајн во истражување на индустриски дизајн – Универзитет Карлтон (Канада)
Во 2017 магистрирала ликовно-уметничка пракса со специјализација во сликарство – Уметничко училиште во Глазгов (Велика Британија)
Во 2015 година се здобива со Диплома по ликовни уметности по цртање и сликање – Универзитет на колеџот за уметност и дизајн во Онтарио (Канада) Претходно во 2013 преку Академска размена посетувала Уметничко училиште во Глазгов (Велика Британија).
Зад неа се бсамостојни и групни изложби низ цел свет. Почнувајќи од канада, преку САД, Босна и Херцеговина, Северна Македонија, Исланд, Естонија, Нов Зеланд, Јапонија …
Оваа 2026 година таа со изложбата „Модел на држење“ успешно се претстави во Apsara Studios во Лондон, Велика Британија и претходно во Меѓународниот општински центар Тонгзилин, Ченгду, Кина
Кураторски текст за „Holding Pattern“
Сликите на Алекс Клоуз се развиваат во нестабилниот простор каде што се вкрстуваат трудот, перцепцијата, апстракцијата и телото. Поаѓајќи од лични искуства на самонабљудување, прекумерно напрегање и комодификација на телесните и менталните капацитети, Клоуз ја истражува современата состојба во која телото повеќе не е само нешто преку кое се живее, туку постојано се оптимизира, дисциплинира и преговара во рамките на системите на прекарност. Нејзините слики постојано се враќаат кон моменти на напнатост: затегнувањето на стрелата пред нејзиното пуштање, дестабилизираното тело кое бара ориентација, мигот пред скок или пад – состојби на суспендирано исчекување – во кои телото се калибрира во однос на невидливи сили и неизвесни исходи.
Клоуз не ја интересира само начинот на кој телата се движат, туку и начинот на кој движењето е културно условено: како брзината, опасноста, рамнотежата, ориентацијата и просторната свест се обликувани од технолошките и општествените средини. Нејзините дела ги одразуваат современите перцептивни состојби во кои физичкото искуство постојано се надополнува со дигиталниот живот – со воздушното снимање, виртуелната навигација, екраните, симулациите и мрежните системи кои ја прошируваат перцепцијата надвор од границите на телото. Во сликите на Клоуз, ориентацијата станува провизорна. Горе и долу се разлеваат, сликарскиот простор се извртува и превиткува, а површините одбиваат фиксни позиции. Делата често ја евоцираат сензацијата на барање рамнотежа во нестабилни системи – како гледачот, слично на фигурите што се насетуваат во сликите, постојано да се обидува да пронајде хоризонт кој непрекинато се поместува.
Пристапот на Клоуз кон апстракцијата произлегува директно од овие перцептивни услови. Наместо да ја третира апстракцијата како редукција на деталите или повлекување од референцата, таа ѝ пристапува како процес на акумулација, фрагментација и трансформација. Сликите, сеќавањата, телесните сензации, дигиталните интерфејси, гестовите и просторните системи се раствораат во суров материјал кој може да се растегнува, слоевито да се поставува, преуредува и повторно да се конституира. Нејзините слики ја впиваат логиката на самиот екран: семантичко зумирање, истовремени размери, модуларни фрагменти и преклопени полиња на информации коегзистираат во иста визуелна рамнина.
Сликите, на крајот, ѝ се спротивставуваат на конечната разрешница. Како системите на шпекулација или коцкање, тие функционираат преку напнатост, интуиција и непотполна контрола. Формите се појавуваат само за повторно да ја дестабилизираат сликата; значењето се акумулира само за повторно да се фрагментира. И самото разбирање останува недофатливо – никогаш целосно заробливо, секогаш се измолкнувајќи надвор од рамката. Во оваа смисла, делото на Клоуз ѝ пристапува на апстракцијата не како бегство од реалноста, туку како средство за соочување со нестабилните услови преку кои реалноста денес се доживува: фрагментирана, забрзана, предодредена од премногу фактори и постојано во движење.
- Врз основа на кураторскиот текст на Летиција Агостини за „Holding Pattern“, изложба на две локации претставена во Tongzilin International Community Center во Ченгду, Кина, и Apsara Studios во Лондон, Обединетото Кралство.
Holding Pattern – Curatorial Text (English)
Alex Close’s paintings unfold within the unstable terrain where labour, perception, abstraction, and the body converge. Drawing from personal experiences of self-monitoring, overextension, and the commodification of bodily and mental capacities, Close examines the contemporary condition in which the body is no longer merely lived through, but continuously optimised, disciplined, and negotiated within systems of precarity. Her paintings repeatedly return to moments of tension: the pulling back of an arrow before release, the destabilised body searching for orientation, the instant before a leap or collapse – conditions of suspended anticipation – states in which the body calibrates itself against invisible forces and uncertain outcomes.
Close is interested not simply in how bodies move, but in how movement is culturally conditioned: how speed, danger, balance, orientation, and spatial awareness are shaped by technological and social environments. Her works reflect contemporary perceptual states in which physical experience is continuously augmented by digital life – by aerial imaging, virtual navigation, screens, simulations, and networked systems that extend perception beyond the limits of the body. In Close’s paintings, orientation becomes provisional. Up and down dissolve, pictorial space twists and folds, and surfaces refuse fixed positions. The works frequently evoke the sensation of searching for equilibrium within unstable systems – as though the viewer, like the figures implied within the paintings, is perpetually attempting to locate a horizon that continues to shift.
Close’s approach to abstraction emerges directly from these perceptual conditions. Rather than treating abstraction as a reduction of detail or a withdrawal from reference, she approaches it as a process of accumulation, fragmentation, and transformation. Images, memories, bodily sensations, digital interfaces, gestures, and spatial systems dissolve into raw material that can be stretched, layered, rearranged, and reconstituted. Her paintings absorb the logic of the screen itself: semantic zooms, simultaneous scales, modular fragments, and overlapping fields of information coexist within the same visual plane.
The paintings ultimately resist resolution. Like systems of speculation or gambling, they operate through tension, intuition, and incomplete control. Forms emerge only to destabilise; meaning accumulates only to fragment again. Understanding itself remains elusive – never fully capturable, always slipping beyond the frame. In this sense, Close’s work approaches abstraction not as escape from reality, but as a means of confronting the unstable conditions through which reality is currently experienced: fragmented, accelerated, overdetermined, and perpetually in motion.
- Based on the curatorial text by Letizia Agostini for “Holding Pattern” a dual site exhibition presented at the Tongzilin International Community Center in Chengdu China, and Apsara Studios in London UK
Публицитет.мк
