Во последното продолжение од овој серијал во кој говориме за европските летни филмски фестивали ќе ве потсетиме на уште три филмски фестивали кои се одржуваат во летниот период од годината. Се работи за фестивали со долга традиција кои се одржуваат во Швајцарија, Италија и франција.
ЛОКАРНО ФИЛМ ФЕСТИВАЛ (3 – 13. 2016)
Годинешното издание на еден од најстарите филмски фестивали во Европа , меѓународниот филмски фестивал во Локарно (Швајцарија) , ќе се одржи во периодот пмеѓу 3 и 13 август по 69 пат.
Фестивалот за првпат е одржан во 1946 година и е акредитиран од страна на Меѓународната федерација на здружението на филмски продуценти.
Главната карактеристика и препознатливост на овој фестивал , кој вообичаено се одржува во август, е што тој се одржува на отворено на плоштадот Пјаца Гранде пред повеќе од 8000 гледачи на најголемото филмско платно на светот со димензии 26х14 метри.
Главната награда на фестивалот е Златен леопард кој се доделува за најдобар филм во меѓународна конкуренција.Наградата се дели подеднакво на режисерот и продуцентот на филмот.
Втората по важност награда е Специјалната награда на жирито која му се доделува на вториот најдобар филм во меѓународна конкуренција , која исто така се дели на режисерот и продуцентот на филмот.
Се доделуваат уште и наградите Леопард за најдобар режисер во меѓународна конкуренција како и награди Леопард за најдобра актерка и Леопард за најдобар актер.
На фестивалот се доделува и почесна награда за исклучително достигнување во кариерата.
Филмскиот фестивал во Локарно е добро познат во светот како фестивал на откритија. Во текот на својата историја фестивалот откри нови трендови во филмската уметност и ги лансираше кариерите на голем број режисери и актери. Иако фестивалот е наменет за филмовите , наместо на ѕвездите и гламурот, неколку познати личности од меѓународната филмска индустрија го посетиле Меѓународниот филмски фестивал во Локарно во последните неколку години. Еве само неколку од нив:: Вилијам Дефо, Тери Гилијам, Ентони Хопкинс, Аки Каурисмаки, Абас Киаростами, Мајк Ли, Кен Лоуч, Грег Араки, Џон Малкович, Кармен Маура, Роуз Мек Говен, Френк Оз, Квентин Тарантино, Пенелопе Круз, Мишел Пиколи, Роберт Родригез, Сузан Сарандон, Тим Рот, Кристијан Слејтер, Александар Сокуров, Вим Вендерс, Гус ван Сант, Лук Бесон, Кристофер Ли, Едвард Нортон, Енди Гарсија, Харисон Форд, Даниел Крег и Феј Данавеј.
Фестивалот во Локарно започна на 23 август 1946 година, во Гранд Хотел во Локарно со прикажувањето на филмот „ О соле мио “од Џакомо Џентилорно. Првото издание било организирано за помалку од три месеци со учество на петнаесет филмови, главно американски и италијански, меѓу кои и „Рим, отворен град“ во режија на Роберто Роселини, како и филмовите „ Никој“ во режија на Рене Клер (1945), „ Двојна измама“од Били Вајлдер (1944) и „Песната на Бернадет“ од Хенри Кинг (1943). Подоцна, на фестивалот во Локарно се презентирани филмови и кратки филмови од многу меѓународни режисери како Клод Шаброл, Стенли Кјубрик, Пол Верховен, Милош Форман, Марко Белокио, , Раул Руиз, Алан Танер, Мајк Ли, Бела Тар, ,Едвард Јанг, Александар Сокуров, Атом Егојан, Џим Џармуш, Спајк Ли, Анг Ли, Грег Араки, Кетрин Брило Абас Киаростами, Гус ван Сант, Педро Коста, Фатих Акин, Клер Денис и Ким Ки-дук.
ВЕНЕЦИЈАНСКИ ФИЛМСКИ ФЕСТИВАЛ (31.8. – 10.9.2016)
Венецијанскиот филмски фестивал е најстариот филмски фестивал во светот и е еден од таканаречената „ Голема тројка“ на филмски фестивали заедно со филмските фестивали во Кан и Берлин.
Филмскиот фестивал е всушност дел од Венецијанското биенале кое е основано од страна на Венецијанскиот градски совет во 1895 година . Денас, Биеналето содржи голем број културни настани од светот на ликовната и театарската уметност, архитектурата, современиот танц,детскиот карневал и се разбира најпопуларниот филмски фестивал кој се одржува кон крајот на август и во почетокот на септември секоја календарска година на островот Лидо во Палацо дел Синема и неколу други кино сали во негова близина.
Историјата на фестивалот вели дека првото издание на Филмскиот фестивал во Венеција било одржано од 6 до 21 август .1932 година.
Идејни творци на фестивалот биле претседателот на Венециското биенале грофот Џузепе ди Волпи Мисурата и Лучијано де Фео, кој бил првиот директор и селектор на фестивалот. Со добра причина, фестивалот се смета за прв меѓународен настан од ваков вид, кој имал силна поддршка од тогашната власт. Првото издание на фестивалот се одржало на терасата на хотелот „Ексцелзиор“ на Венецијанското Лидо, и во таа фаза, тој не бил конкурентен настан. Првиот филм кој бил прикажан во историјата на оваа манифестација бил „Др. Џекил и господинот Хајд “ на режисерот Рубер Мамулен. Филмот бил прикажан на 6 .август. 1932 година.
Второто издание се одржало две години подоцна, од 1 до 20 август во 1934 година кога за прв пат тој добил натпреварувачки карактер.На фестивалот учествувале 19 земји а фестивалот го следеле над 300 акредитирани новинари. Таа година за прв пат била воведена наградата “Мусолини куп” која се доделувала за најдобар странски филм и најдобар италијански филм, но немало стручно жири . Наместо тоа, наградите биле доделени од страна на претседателот на Биеналето, по добиеното мислење на експертите и на публиката, а во согласност со “Националниот институт за образовни филмови”. Другите награди биле “Голем златен медал на Националното фашистичко Здружението за забава” за најдобар актер и актерка.
Наградата за најдобар странски филм ја освоил „Човекот“ на режисерот Аран Роберт Џ. Флаерти и претставувал потврда на вкусот на времето за авторски документарци.
Почнувајќи од 1935 година, фестивалот станал годишен настан под раководство на Отавио Крозе. Наградата на актерите била преименувана во “Копа Волпи”. Во 1936 година фестивалот за прв пат добива меѓународно жири кое одлучува за наградите на фестивалот. Во 1937 година фестивалот се сели во новата кино палата, дизајнирана од архитектот Луиџи Куаглиата.
По завршувањето на Втората светска војна фестивалот е возобновен во 1946 година кога за прв пат бил одржан во септември одкако паднал договор Канаскиот филмски фестивал да се одржува на пролет, поточно во мај.Фестивалот мошне брзо станува препознатлив и мошне популарен во филмскиот свет.
Во 1947 година фестивалот се одржува во Дуждовата палата .Фестивалот таа година имал 90 иљади посетители и се смета за едно од најгламурозните изданија во неговата историја.
Вo следните дваесет години фестивалот го продолжил својот развој и експанзија во согласност со уметничкиот план поставен по војната.
Во 1963 година фестивалот доживува големи промени кога на негото чело како председател ќе застане Луиџи Кјарини. За време на годините на неговото претседателствување, Кјарини се стремел да го обнови духот и структурата на фестивалот. За шест години фестивалот, во согласност со цврстите критериуми, на прво место ќе го стави изборот на филмови за главната конкуренција, завземајќи цврст став во изборот да бидат исклучени политичките притисоци и учество на што поголем број на филмски студија, притоа претпочитувајќи го уметничкиот квалитет на филмовите во времето на растечката комерцијализација на филмската индустрија.
Општествените и политичките немири во 1968 година имале силни реперкусии врз фестивалот во Венеција.Така,од 1969 до 1979 година немало награди со што фестивалот се вратил на неконкурентност од пред војната.
Во 1973, 1977 и 1978 година, фестивалот не се ни одржал. Долгоочекуваната преродба дошла во 1979 година, благодарение на новиот директор Карло Лицани, кој одлучил да се врати на сликата и вредностите на фестивалот која ја загубил во текот на последната деценија.
Фестивалското издание од 1979 година во своите темели го вгради обновувањето на меѓународната конкуренција. Во обид да се создаде помодерна слика на фестивалот, новиот директор формира комисија на експерти за да помогне во изборот на филмови и да се зголеми разновидноста на поднесоци на фестивалот.
Главната награда Златен лав ,за најдобар филм на фестивалот,која се доделува по втората светска војна е возобновена во 1980 година. Тука се уште и Сребрениот лав за најдобра режија, наградите Копа Волпи за најдобри актерски остварувања како и наградата Гран при на жирито и специјалната награда на жирито која се доделува на два филма.
Од 1998 година се доделува и наградата Марчело Мастројани на најдобриот млад автор(режисер, актер или актерка).
Годинешното 73 издание на Венецијанскиот филмски фестивал ќе се одржи во периодот помеѓу 31. август и 10 септември. Веќе е објавено дека председател на годинешното жири ќе биде познатиот англиски режисер Сем Мендез.
Комплетната програма на фестивалот ќе биде објавена на 15. јули. на посебна прес конференција.
ФЕСТИВАЛ НА АМЕРИКАНСКИОТ ФИЛМ ВО ДОВИЛ (2 – 12 . септември. 2016)
И покрај евидентната доминација на американскиот филм секаде низ светот па и во Франција, токму во Франција кон крајот на календарското лето четириесетина години на назад во монденското летувалиште Довил, грдче со 4000 жители,се одржува фестивал на американскиот филм.
Фестивалот е втемелен во 1975 година од Лајонел Чучан, Андре Халими и тогашниот градоначалник на Довил Мајкл Д’Орнано, со помош на синџирот на хотели и казина на групцијата Лусиен Бариер кој ја овозможил локацијата за одржување на фестивалот.
Според зборовите на основачите на фестивалот, оваа манифестација имала за цел да прикажува филмови кои биле привелегија на гледачите во Њујорк и Лос Анџелес без никакви бариери и предрасуди.
Иако фестивалот немал натпреварувачки карактер, од 1995 година се доделуваат награди за долгометражни филмови а од 1998 и за кусометражните филмови.
На фестивалот се доделуваат неколку награди . Најважната од сите нив е Големата награда ( Гран при). Од 1995 до 2007 наградата била именувана како Специјална Гран При награда на Довил а од 1998 и 1999 Гран При награда на независниот американски филм.Тука е и наградата на жирито, наградата на публиката , награда на интернационалната критика.
Годинешниот 42 фестивал во Довил ќе се одржи од 2 до 12 септември.
Фестивалот во Довил се одржува такаречи паралелно со фестивалот во Венеција што за организаторите на оваа манифестација преставува олеснителна околност во Довил да ги донесат такаречи сите американски филмски ѕвезди кои предходно биле гости на фестивалот во Венеција.А во Довил во изминатите 40 години такаречи не постои филмска ѕвезда која не гостувала во ова монденско летувалиште.
Ѓоко Симјаноски, Публицитет.мк