Фотографските доживувања и восхитот од својот роден град Охрид, деновиве академик Миќуновиќ ги претвори во книга. Ова е уште една убава фото посвета на Охрид и водич за бројните вљубеници – туристи кои се на пропатување во нашиот град и во потрага по ненадминатата негова убавина.
Во предговорот на ова најново дело академик Миќуновиќ ќе напише: – Се движев покрај Чинарон и си помислив: Да тргнам оттука, да направам круг движејќи се кон Езерото, Сараиште, преку Канео, низ цел Варош, Самоиловите тврдини и да се вратам преку Св. Сава до Саат кулата и да дојдам пак до Чинарот.
Идејата ми се допадна, но си реков: Ако за секое мое движење пишувам текст, објаснувајќи што е што, ќе ми треба многу време и многу материјал, односно на читателот ќе му стане досадно. Решив читателот да го активирам, да размислува за тоа што го гледа. Како? Преку фотографија. Фотографиите се неизбежен дел од нашето секојдневие. Постојано правиме фотографии кои сакаме да ги зачуваме како убави спомени во албумот на животот. На 20 декември 2018 година, на роденденот на мојот син, тргнав со фотоапаратот од Чинарон, по замислената патека да фотографирам. Очите ми беа мојот фотоапарат, што гледав тоа сликав. Направив многу фотографии сé додека не дојдов до посакуваниот ефект. Ни најдобрите фотографи не можат да направат добра фотографија со само еден обид. Исто така, не постои совршен момент за да се направи добра фотографија. Не чекав. Моментите се секогаш околу нас, треба само да ги уловиме. Во еден акт ја поминав замислената тура и си дојдов до Чинарот. Фотографијата е знак на времето. Со неа се занимавам од мојата десетта година. Да се запамети она што не опкружува, да ни остави парче паметење во нашите сетила. Фотографирањето е чин кој не тера да ги забележиме или засекогаш да ги овековечиме предметите, луѓето и состојбите, со еден специфичен поглед за да бидат запаметени и зачувани, да останат како сведоци за времето што го отсликуваат, вели Миќуновиќ.
Публицитет.мк
